Portal Orzeczeń Sądu Rejonowego w Świnoujściu

UZASADNIENIE

wyroku zaocznego w postępowaniu uproszczonym

Powód (...) w W. wniósł przeciwko M. S. powództwo o zapłatę kwoty 1.102,12 zł z odsetkami ustawowymi od dnia wniesienia pozwu do dnia zapłaty, o zasądzenie zwrotu kosztów sądowych 30 zł, kosztów zastępstwa procesowego 270 zł, opłaty manipulacyjnej dla dostawcy usług płatności 0,30 zł.

W uzasadnieniu pozwu wskazał, że pozwaną oraz (...) Bank S.A. łączyła umowa bankowa z dnia 27 kwietnia 2009r. o numerze (...) – kredyt detaliczny, na podstawie której Bank oddał do dyspozycji pozwanej środki pieniężne w ustalonej umową wysokości, natomiast pozwana zobowiązała się do zwrotu udzielonej jej kwoty pieniężnej z odsetkami w ustalonych terminach spłaty. Pozwana nie wywiązała się z przyjętego na siebie zobowiązania, nie regulując na rzecz Banku płatności w sposób przewidziany w umowie. W związku z naruszeniem przez pozwaną postanowień łączącego strony stosunku zobowiązaniowego, Bank wypowiedział umowę, na skutek czego uległa ona rozwiązaniu, co doprowadziło do powstania wymagalności całej kwoty niespłaconego przez pozwaną kapitału wraz z kwotą odsetek umownych stanowiących część odsetkową raty kapitałowo-odsetkowej za okres obowiązywania umowy oraz odsetek karnych za opóźnienie naliczonych od zadłużenia przeterminowanego. Następnie Bank wystawił bankowy tytuł egzekucyjny stwierdzając w nim o wysokości wymagalnych roszczeń przysługujących Bankowi względem pozwanej. Z wniosku wierzyciela pierwotnego prowadzone było postępowanie egzekucyjne, które nie doprowadziło do wyegzekwowania należności stwierdzonej bankowym tytułem egzekucyjnym opatrzonym klauzulą wykonalności. Dla wykazania legitymacji czynnej powód wskazał, że w dniu 26 lutego 2015r. powyższa wierzytelność została wniesiona aportem przez (...) Bank S.A. jako komandytariusza do spółki(...) Sp. z o.o. sp. k.. Nastąpiło to wskutek zmiany umowy Spółki dokonanej uchwałą wspólników Spółki numer (...)z dnia 26 lutego 2015r. sporządzonej w formie aktu notarialnego rep. A nr (...). Wykaz wierzytelności podlegających wniesieniu do Spółki ujęty został w protokole zdawczo-odbiorczym do zmiany umowy Spółki z dnia 26 lutego 2015r., o którym stanowi druga część aktu notarialnego w oświadczeniu o wniesieniu wkładu. W tej samej dacie (...) Bank S.A. zawarł z (...) Spółką z o.o. SKA umowę przeniesienia praw i obowiązków komandytariusza w Spółce, w ramach której (...)nabyła ogół praw i obowiązków komandytariusza w (...) Sp. z o.o. sp. k. Następnie, w dniu 04 marca 2015r. na podstawie uchwały wspólników Spółki, na rzecz (...) został dokonany w naturze zwrot wkładu niepieniężnego w postaci wymagalnych wierzytelności pieniężnych – wniesionych pierwotnie do Spółki przez (...) Bank S.A., w tym w szczególności nastąpiło przeniesienie prawa własności do wierzytelności objętej niniejszym pozwem. Ostatecznie, przedmiotowa wierzytelność względem pozwanej, została przeniesiona na powoda na podstawie umowy przeniesienia portfela wierzytelności z dnia 04 marca 2015r. zawartej pomiędzy (...)Sp. z o.o. SKA a (...) Wierzytelności (...). W wyjaśnieniu dochodzonej pozwem kwoty wskazał, że składa się na nią skapitalizowana kwota odsetek za opóźnienie w spełnieniu świadczenia w wysokości 1.102,12 zł obliczona od dnia następującego po dniu rozwiązania umowy bankowej do dnia poprzedzającego wniesienie pozwu od kwoty należności głównej wynoszącej 0 zł według ustalonej w umowie stopy procentowej, przy czym odsetki umowne i odsetki karne naliczane były w wysokości nie wyższej niż odsetki maksymalne, o których mowa w art. 359 § 2 ^{( 1)} kc. Na podstawie art. 482 § 1 kc powód skapitalizował odsetki należne do chwili wytoczenia powództwa i zażądał od nich dalszych odsetek za opóźnienie od dnia wniesienia powództwa. Według powoda, dowodem istnienia oraz obowiązku spełnienia świadczenia ciążącego na pozwanej jest wyciąg z ksiąg rachunkowych funduszu sekurytyzacyjnego z dnia 13 kwietnia 2016r., który jest szczególnym dokumentem prywatnym. Mimo wezwania pozwanej przez powoda do spłaty całości zadłużenia, zobowiązania nie zostało spełnione. Dochodzone roszczenie stało się wymagalne w dniu 31 stycznia 2013r.

Pozwana M. S. w odpowiedzi na pozew wniosła o oddalenie powództwa w całości i zwrot kosztów procesu według norm przepisanych.

W uzasadnieniu swojego stanowiska podniosła zarzut braku legitymacji biernej pozwanej oraz legitymacji czynnej powoda, gdyż powodowi nie przysługuje żadna wierzytelność wobec pozwanej a pozwana nie jest w żaden sposób zobowiązana wobec powoda; zarzut przedawnienia roszczenia, czym naruszona została norma z art. 118 kc; zarzut naruszenia art. 6 kc poprzez nie sprostanie przez powoda ciężarowi dowodu na podnoszone przez siebie okoliczności, w tym w zakresie podstawy faktycznej i prawnej dochodzonej należności; zarzut nie podjęcia przez powoda przed skierowaniem sprawy na drogę sądową próby polubownego uregulowania sporu. W przypadku uznania roszczeń powoda za zasadne, wniosła o rozłożenie zasądzonego na rzecz powoda świadczenia na raty płatne w kwocie po 100 zł do ostatniego dnia każdego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło uprawomocnienie wyroku oraz na podstawie art. 102 kpc o nie obciążanie pozwanej kosztami procesu. Pozwana nie zaprzeczyła, aby podpisała z (...) Bank S.A. umowę kredytu detalicznego w dniu 27 kwietnia 2009r., jednakże wszelkie zobowiązania finansowe z tej umowy zostały przez nią uregulowane. Nigdy nie otrzymała od powoda ani od jakiegokolwiek jego poprzednika prawnego informacji o dokonaniu cesji rzekomo istniejącej wobec niej wierzytelności zgłaszanej przez powoda. Nie otrzymała też od powoda wezwania do dobrowolnej spłaty należności. Powód nie wykazał podstawy faktycznej i prawnej należności dochodzonej pozwem, w szczególności wysokości tej należności zwłaszcza, że wypowiedzenie umowy kredytu załączone do pozwu wskazuje, iż obejmowało ono przede wszystkim niespłaconą należność główną, gdy tymczasem w treści pozwu powód określa dochodzoną należność jako „skapitalizowane odsetki za opóźnienie” obliczone od kwoty należności głównej wynoszącej 0,00 zł. Pozwana podniosła, że nie przekracza przy tym zasad doświadczenia życiowego przeciętnego dorosłego człowieka wniosek, iż odsetki obliczone od kwoty 0,00 zł nie mogą wynosić 1.102 zł. Z ostrożności procesowej, na wypadek przyjęcia, że dochodzona należność istnieje, zasadny jest zarzut przedawnienia, gdyż kredyt udzielony w dniu 27 kwietnia 2009r. przez Bank w ramach prowadzonej działalności gospodarczej zgodnie z art. 118 kc przedawnia się z upływem lat 3. Uzasadniając wniosek o rozłożenie należności na raty wskazała, że jest osobą bardzo poważnie schorowaną po udarze mózgu, a praktycznie wszystkie uzyskane dochody przeznacza na leczenie i rehabilitację.

Pismem procesowym z dnia 09 listopada 2016r. powód cofnął pozew bez zrzeczenia się roszczenia.

Na rozprawie w dniu 30 listopada 2016r. pełnomocnik pozwanej nie wyraził zgody na cofnięcie powództwa bez zrzeczenia się roszczenia i wniósł o oddalenie powództwa z przyczyn wskazanych w odpowiedzi na pozew oraz o obciążenie powoda kosztami procesu.

Sąd ustalił następujący stan faktyczny:

W dniu 27 kwietnia 2009r. M. S. zawarła z (...) Bank S.A. w K. umowę kredytu konsumpcyjnego gotówkowego nr (...), na podstawie którego Bank udzielił pozwanej kredytu w kwocie 6.223,21 zł na okres od dnia 27 kwietnia 2009r. do dnia 24 kwietnia 2012r., który pozwana zobowiązana była spłacać wraz z odsetkami w równych miesięcznych ratach kapitałowo-odsetkowych w wysokości 234,14 zł.

( dowód: umowa kredytu konsumpcyjnego z 27.04.2009r. – k. 26-31 )

W związku z powstaniem zaległości w spłacie kredytu (...) Bank S.A. pismem z dnia 22 lutego 2011r. wypowiedział umowę kredytu z zachowaniem 30-dniowego okresu wypowiedzenia, po upływie którego całość środków kredytowych z odsetkami i kosztami stała się wymagalna. Jednocześnie w piśmie tym Bank oświadczył, że rozważy cofnięcie wypowiedzenia w przypadku uregulowania w okresie wypowiedzenia całości zaległych należności wynoszących łącznie kwotę 991,12 zł i bieżącą ratę kredytu oraz kwotę dalszych odsetek podwyższonych.

( dowód: wypowiedzenie umowy kredytu z 22.02.2011r. – k. 32 )

(...) w W. nabył wierzytelność przysługującą (...) Bank S.A. w W. wobec M. S. w kwocie 1.102 zł z umowy nr (...) zawartej dnia 27 kwietnia 2009r. z tytułu odsetek karnych.

( dowód: wyciąg z elektronicznego załącznika 1 wykazu wierzytelności do umowy przeniesienia portfela z dnia 04.03.2015r. – k. 23,

wyciąg z wykazu wierzytelności do protokołu zdawczo-odbiorczego do zmiany umowy spółki (...) sp. z o.o. sp. k. – k. 24,

protokół z zebrania wspólników, oświadczenia o wniesieniu wkładu z 26.02.2015r. – k. 39-41,

umowy przeniesienia praw i obowiązków komandytariusza z 26.02.2015r. – k. 42-44,

oświadczenia, protokół z zebrania wspólników, zmiany umowy spółki z 04.03.2015r. – k. 45-47,

umowa przeniesienia portfela z 04.03.2015r. – k. 48-51 )

W dniu 10 marca 2015r. (...) Bank S.A. sporządził pismo do pozwanej zawiadamiające o przeniesieniu na podstawie art. 509 kc wierzytelności Banku wobec pozwanej na rzecz (...)Spółki z o.o. sp. k. w W. wynikającej z umowy z dnia 27 kwietnia 2009r. numer (...).

( dowód: zawiadomienie z 10.03.2015r. – k. 34 )

W dniu 16 lutego 2016r. powód sporządził pismo do pozwanej wzywające do zapłaty kwoty 1.102,12 zł w terminie do dnia 29 lutego 2016r.

( dowód: wezwanie do zapłaty z 16.02.2016r. – k. 33 )

W dniu 13 kwietnia 2016r. powód sporządził wyciąg z własnych ksiąg rachunkowych, w którym oświadczył, że nabył w dniu 04 marca 2015r. od (...)Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością SKA w W. wymagalną wierzytelność wniesioną do Spółki w dniu 04 marca 2015r. w ramach zwrotu w naturze wkładu niepieniężnego wniesionego pierwotnie jako wkład niepieniężny w dniu 26 lutego 2015r. do Spółki (...)Spółki z o.o. spółki k. przez (...)Bank S.A. w W. wobec dłużnika M. S. z tytułu umowy numer (...) w kwocie 1.102,12 zł z tytułu odsetek.

( dowód: wyciąg z ksiąg rachunkowych z 13.04.2016r. – k. 22,

pełnomocnictwa – k. 35, 52-53,

wyciąg z RFI – k. 36,

odpisy z KRS-u – k. 37-38, 54-66 )

Sąd zważył, co następuje:

W pierwszej kolejności wskazać należy, że pismem procesowym z dnia 09 listopada 2016r., nadanym w dniu 10 listopada 2016r., powód cofnął powództwo bez zrzeczenia się roszczenia. Zgodnie z art. 203 § 1 kpc pozew może być cofnięty bez zezwolenia pozwanego aż do rozpoczęcia rozprawy, a jeżeli z cofnięciem połączone jest zrzeczenie się roszczenia - aż do wydania wyroku. Powód złożył oświadczenie o cofnięciu pozwu po drugiej rozprawie, która miała miejsce w dniu 26 października 2016r. i po wniesieniu odpowiedzi na pozew w dniu 06 października 2016r. W takiej sytuacji, dla skutecznego cofnięcia pozwu potrzebna była zgoda pozwanej wyrażona w terminie 14 dni. Zobowiązanie pozwanej do oświadczenia w terminie 14 dni, czy wyraża zgodę na cofnięcie powództwa, pod rygorem przyjęcia, że zgodę taką wyraża – doręczone zostało pozwanej w dniu 18 listopada 2016r., która dysponowała terminem do dnia 02 grudnia 2016r. na złożenie stosownego oświadczenia. Na rozprawie w dniu 30 listopada 2016r. pełnomocnik pozwanej oświadczył, że pozwana nie wyraża zgody na cofnięcie powództwa bez zrzeczenia się roszczenia. Należało zatem uznać, że brak zgody pozwanej na cofnięcie powództwa powoduje, iż oświadczenie o cofnięciu nie stało się skuteczne i Sąd zobowiązany jest prowadzić dalej postępowanie zmierzające do merytorycznego rozpoznania żądania pozwu.

Powództwo okazało się nieuzasadnione.

Swoje roszczenie wobec pozwanej M. S. powód wywodzi z czynności z dnia 26 lutego 2015r. wniesienia wierzytelności w kwocie 1.102,12 zł przysługującej (...) Bank S.A. wobec M. S. z umowy kredytu z dnia 27 kwietnia 2009r. aportem przez (...) Bank S.A. jako komandytariusza do spółki (...) Sp. z o.o. sp. k.; z umowy z dnia 26 lutego 2015r. przeniesienia praw i obowiązków komandytariusza (...) Bank S.A. w Spółce na rzecz (...) Spółki z o.o. SKA, w ramach której (...)nabyła ogół praw i obowiązków komandytariusza w (...) Sp. z o.o. sp. k.; z uchwały z dnia 04 marca 2015r. wspólników Spółki, na podstawie której na rzecz (...) został dokonany w naturze zwrot wkładu niepieniężnego w postaci wymagalnych wierzytelności pieniężnych – wniesionych pierwotnie do Spółki przez (...) Bank S.A., w tym w szczególności nastąpiło przeniesienie prawa własności do wierzytelności objętej niniejszym pozwem; z umowy z dnia 04 marca 2015r. przeniesienia portfela wierzytelności pomiędzy (...) Sp. z o.o. SKA a (...)

Obowiązkiem powoda było wykazanie, co jest źródłem jego roszczenia, a uprzednio Banku, aby pozwana wiedziała, skąd wynika wierzytelność i jak została wyliczona.

W myśl art. 509 § 2 kpc w przypadku zawarcia umowy przelewu wraz z wierzytelnością przechodzą na nabywcę wszelkie związane z nią prawa, w tym roszczenie o zaległe odsetki. W wyniku przelewu przechodzi na nabywcę (cesjonariusza) ogół uprawnień przysługujących dotychczasowemu wierzycielowi (cedentowi), który zostaje wyłączony ze stosunku zobowiązaniowego, jaki łączył go z dłużnikiem. Wierzytelność, jak i prawo do jej dochodzenia przechodzi na nabywcę w takim kształcie, w jakim przysługiwała cedentowi w chwili zawarcia umowy przelewu. Jednocześnie, jeżeli dłużnik banku będący kredytobiorcą nie dotrzymuje warunków udzielenia kredytu, bank może dokonać przelewu wierzytelności na rzecz funduszu sekurytyzacyjnego bez zgody zarówno tego dłużnika, jak i dłużnika banku z tytułu zabezpieczenia kredytu (por. wyrok Sądu Najwyższego z dnia 13 maja 2010r., IV CSK 558/09, OSNC 2010/12/168, LEX nr 602305, Biul. SN 2010/9/10, M. Pr. Bank. 2011/5/12).

Warunkiem jednak otrzymania należności przez nabywcę długu jest udowodnienie, że takie prawo przysługiwało pierwotnemu wierzycielowi. Z treści uzasadnienia pozwu nie wynika, żeby pozwana umowę zawarła w ramach prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej lub zawodowej; również powód nie powoływał się na taką okoliczność. W efekcie pozwanej przysługiwał w relacji z powodem status konsumenta (art. 22 ¹ kc). W takich warunkach dołączony do pozwu wyciąg z ksiąg rachunkowych Funduszu nie posiadał mocy prawnej dokumentu urzędowego (art. 194 ustawy z dnia 27 maja 2004r. o funduszach inwestycyjnych - Dz.U. z dnia 28 czerwca 2004r.), a miał jedynie znaczenie dokumentu prywatnego (por. wyrok TK z dnia 11 lipca 2011r., P 1/10). Z tej też przyczyny powód powinien był wykazać jego prawdziwość (tj. fakt istnienia wierzytelności w oznaczonej tam wysokości (art. 253 kpc)).

W polskim systemie prawnym obowiązuje zasada, iż między stronami stosunku cywilnoprawnego obowiązek (ciężar dowodu) udowodnienia faktów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne (art. 6 kc). Zasada kontradyktoryjności i dyspozycyjności zobowiązuje strony do wskazania dowodów dla stwierdzenia faktów, z których wywodzą skutki prawne (art. 232 kpc). Stosownie do zasady wyrażonej w art. 3 kpc, a rozwiniętej m.in. w art. 232 zd. 1 kpc, strony są obowiązane przedstawiać dowody, a rozkład ciężaru dowodu wynikający także z art. 6 kc powoduje to, że strona, która chce dochodzić roszczeń wymagających dowodzenia środkami dowodowymi, z których może skorzystać, powinna liczyć się z koniecznością przedstawienia takich dowodów, gdyż w przeciwnym razie jej powództwo może być oddalone. Zatem ten, kto powołując się na przysługujące mu prawo, żąda czegoś od innej osoby, obowiązany jest udowodnić fakty (okoliczności faktyczne) uzasadniające to żądanie, ten zaś kto odmawia uczynienia zadość żądaniu, a więc neguje uprawnienie żądającego, obowiązany jest udowodnić fakty wskazujące na to, że uprawnienie żądającemu nie przysługuje (tak: Stanisław Dmowski, Stanisław Rudnicki „Komentarz do kodeksu cywilnego, Księga pierwsza, część ogólna”, Wydawnictwo Prawnicze LexisNexis).

Powyższe wskazuje, że powód nie wykazał zasadności swojego roszczenia, jak też jego wysokości.

Pozwana nie zaprzeczyła, aby zawarła z (...) Bank S.A. umowę kredytu z dnia 27 kwietnia 2009r., jednakże twierdziła, że z umowy się wywiązała i wszelkie należności spłaciła. Kwestionowała także zasadność dochodzenia zapłaty odsetek umownych karnych. Sąd doręczając powodowi odpis odpowiedzi na pozew zobowiązał powoda do ustosunkowania się do jego treści, w terminie 7 dni, pod rygorem przyjęcia, że nie kwestionuje twierdzeń i zarzutów pozwanej, a jeżeli nie zgadza się z zarzutami pozwanej, zobowiązany był w tym terminie nadesłać rozliczenie dochodzonego roszczenia. Powód zobowiązania nie wykonał, a zatem należało uznać, że zgadza się z zarzutami pozwanej oraz, że nie wykazał wysokości należności.

Powód nie wykazał, jak wyliczona została kwota skapitalizowanych odsetek umownych karnych na kwotę 1.102,12 zł. Powinien był wskazać wysokość tych odsetek w poszczególnych okresach ich naliczania oraz kwotę lub kwoty, od jakich były naliczane. Pozew nie tylko ni wyjaśnia sposobu wyliczenia tej kwoty, ale wręcz nasuwa wątpliwości, czy istnieje taka wierzytelność powoda wobec pozwanej, a uprzednio (...) Banku S.A. wobec pozwanej, skoro odsetki zostały wyliczone od kwoty 0 zł, a zatem brak było kwoty kapitał wymagalnego stanowiącego podstawę ich wyliczenia. Ponadto podając, że kwota 1.102,12 zł obliczona została od dnia następującego po dniu rozwiązania umowy nie wskazał, kiedy umowa została rozwiązana ani też konkretnej daty początkowego naliczania odsetek.

Powyższe oznacza, że powód nie wykazał zasadności istnienia wymagalnej wierzytelności w kwocie 1.102,12 zł, a także wysokości tej kwoty, która jest nieweryfikowalna tak przez Sąd, jak i przez pozwaną. Wierzytelność nie istnieje, a gdyby nawet okazało się, że istnieje, to powód nie wykazał jej rachunkowo.

Pozwana podniosła nadto zarzut przedawnienia roszczenia.

Zgodnie z art. 118 kc, jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, termin przedawnienia wynosi lat dziesięć, a dla roszczeń o świadczenia okresowe oraz roszczeń związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej – trzy lata. W niniejszej sprawie zastosowanie ma okres trzyletni, bowiem udzielenie pozwanej kredytu związane było z prowadzeniem działalności gospodarczej w tym zakresie przez (...) Bank S.A. Również powód jest podmiotem, który nabywa wierzytelności w ramach prowadzonej działalności gospodarczej.

Z art. 120 § 1 zdanie pierwsze kc wynika, że bieg przedawnienia rozpoczyna się od dnia, w którym roszczenie stało się wymagalne. Powód określił w pozwie elektronicznym jako datę wymagalności roszczenia dzień 31 stycznia 2013r. wskazując, że wymagalność roszczenia powstała na skutek rozwiązania umowy w wyniku jej wypowiedzenia. Gdyby przyjąć jako datę wymagalności dzień 31 stycznia 2013r., to roszczenie przedawniłoby się z dniem 31 stycznia 2016r., zaś pozew wniesiony został dopiero w dniu 13 kwietnia 2016r. Powód nie ustosunkował się do zarzutu przedawnienia, nie wskazał na okoliczności skutecznie przerywające bieg przedawnienia. W uzasadnieniu pozwu wskazał, że wierzyciel pierwotny prowadził egzekucję na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego, lecz nie wykazał tej okoliczności, ani też nie udowodnił jak zakończyło się postępowanie egzekucyjne. Ma to o tyle znaczenie, że złożenie wniosku o nadanie klauzuli wykonalności bankowemu tytułowi egzekucyjnemu przerywa bieg przedawnienia stwierdzonego tym tytułem zgodnie z art. 123 § 1 pkt 1 kc (tak SN w uchwale z dnia 16 stycznia 2004r., III CZP 101/03, OSNC 2005, nr 4, poz. 58; w wyroku z dnia 17 grudnia 2014r., II CK 276/04, nie publ., z dnia 22 stycznia 2008r., V CSK 386/07, nie publ., z dnia 4 października 2012r., I CSK 90/12, nie publ., z dnia 23 listopada 2011r., IV CSK 156/11, OSNC-ZD 2013, nr A, poz. 7, oraz z dnia 12 stycznia 2012r., II CSK 203/11, OSP 2014, nr 6, poz. 60). Zawieszenie biegu przedawnienia spowodowane wnioskiem o nadanie klauzuli wykonalności kończy się z chwilą uwzględnienie przez sąd tego wniosku, zwłaszcza że postanowienie sądu w tym przedmiocie jest skuteczne z chwilą jego wydania (art. 360 w związku z art. 13 § 2 kpc). Jeżeli na skutek tak uzyskanego bankowego tytułu egzekucyjnego toczyła się egzekucja, istotny jest sposób jej zakończenia, bowiem umorzenie postępowania egzekucyjnego przez komornika na podstawie art. 825 pkt 1 kpc na skutek wniosku Banku prowadzącego egzekucję na podstawie bankowego tytułu egzekucyjnego zaopatrzonego klauzulą wykonalności, niweczy skutki przerwy biegu przedawnienia spowodowane złożeniem wniosku o wszczęcie egzekucji, co wynika z uchwały Sądu Najwyższego z dnia 19 lutego 2015r., III CZP 103/14 (publ. OSNC 2015/12/137, LEX nr 1643191, www.sn.pl, OSP 2015/11/105, Biul.SN 2015/2/7, KSAG 2015/2/161; wyrok Sądu Najwyższego z dnia 19 listopada 2014r., II CSK 196/14, „Biuletyn SN" 2015, nr 2, s. 11).

Podkreślić również należy dodatkowo, że data wymagalności określona przez powoda na dzień 31 stycznia 2013r., chociaż skutkuje przedawnieniem roszczenia, to pozostaje dla Sądu wątpliwa w świetle materiału zaprezentowanego przez powoda. Roszczenie miałoby stać się wymagalne na skutek wypowiedzenia umowy kredytu. Powód załączył natomiast do akt wypowiedzenie umowy noszące datę 22 lutego 2011r. i adres pozwanej, który jest aktualny do chwili obecnej. Skoro wypowiedzenie dokonane było z trzydziestodniowym okresem wypowiedzenia, to wymagalność mogła mieć miejsce w marcu albo w kwietniu 2011r. Od tego czasu powinien biec termin przedawnienia. Przyjmując okres trzyletni, roszczenie przedawniłoby się w marcu lub kwietniu 2014r. Powód nie wyjaśnił w żaden sposób dwuletniej zwłoki w wymagalności roszczenia pomiędzy pismem wypowiadającym umowę a wskazaną przez siebie datą wymagalności.

Powyższe oznacza, że pozwana skutecznie podniosła zarzut przedawnienia roszczenia, od zaspokojenia którego może się uchylić.

Stan faktyczny sprawy Sąd ustalił na podstawie dokumentów, których prawdziwość została omówiona podczas dokonywania rozważań.

Mając powyższe na uwadze, Sąd orzekł jak w punkcie I. w sentencji wyroku.

Powód przegrał proces i zgodnie z zasadą odpowiedzialności za jego wynik wyrażoną w treści art. 98 § 1 i 3 kpc w związku z art. 99 kpc powinien zwrócić pozwanej poniesione przez nią koszty procesu w łącznej kwocie 377 zł, na które składa się opłata skarbowa od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł oraz wynagrodzenie pełnomocnika w stawce minimalnej w kwocie 360 zł zgodnie z § 2 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz.U. z 2015r., poz. 1804). Na rozprawie w dniu 30 listopada 2016r. pozwana stawiła się bowiem z pełnomocnikiem będącym radcą prawnym.

O kosztach procesu Sąd orzekł w punkcie II. sentencji wyroku.

(...)

ZARZĄDZENIE

1.  (...)

2.  (...)

3.  (...)

(...)

(...)